Selecteer een pagina

Je bloedeigen kroost schaamt zich dood. Voor jou. Het is een zonnig koude zondag. We gaan wandelen. In het bos. Pa, Ma, twee dochters en twee zonen. Klaar voor vertrek staan we, de hond netjes aangelijnd, buiten. We gaan op pad!

“Oh My God”,

roept Dochter 2 verschrikt uit.

“Fashion Twins!”

Ik kijk eens goed om me heen maar ontwaar toch echt nergens een tweeling. Waar heeft dat kind het over?

“Zo kan ik echt niet met jullie mee. Ik schaam me dood!,”

jammert ze vertwijfelt, wijzend op  Man en mij. Ik kijk nog eens goed. Waar hééft ze het over?

“Allebei een spijkerbroek en bergschoenen. Allebei een blauwe jas. Matching kleding! Niks is zo erg als ouders die dezelfde kleding aan hebben”,

besluit ze dramatisch. Ik kijk nog eens. Hij een lichtblauw vest. Ik een hardblauwe jas. Niet eens dezelfde kleur blauw!  En we dragen allebei totaal verschillende schoenen. Wat is het probleem?

Het probleem is helder.

Pubers schamen zich dood. Voor jou.

Opeens.. dan zijn ze wel klaar met jou als ouder. Daar is weinig aan te doen. Met oneindig veel liefde zet je ze op de wereld. Je voedt ze, kleedt en troost ze. Voor je het goed en wel in de smiezen hebt, prijs je hun knutselwerkjes de hemel in, sta je aan voetbal- of hockeyvelden te koukleumen en strooi je met oneliners als ‘je hebt in ieder geval je best gedaan‘, ‘je kunt niet altijd winnen‘ en de klassieker ‘voor mij ben je de beste van de wereld’. Je kroost. En opeens.. dan zijn ze wel klaar met jou als ouder. Althans, daar lijkt het op. Eerlijk gezegd lijkt het daar meestal op. Vooral mijn dochters hebben er een handje van weinig subtiel te laten merken dat ik totáál niet meer meetel in hun coole, chill-wereld.

Ze schamen zich dood voor mij. Dit hield in in een goeie week bij aan opbouwende commentaren van mijn puberdochters.

“Praat niet met me.. ik kan het gewoon niet aanhoren”

(Ik vraag of ze boterhammetjes mee naar school wenst te nemen)

“Alles wat je zegt boeit me niet”.

(Trek je een warme jas aan? Het is koud buiten)

“Je denkt écht dat je jong bent hè”.

(Ik draag een rokje)

“Je gedraagt je als een puber”.

(Ik neurie, in de auto, met een liedje mee)

“Je begrijpt echt niets van ons leven”

(Ik stuur ze naar bed, morgen weer een drukke schooldag)

“slak”

(Ik doe iets in hun ogen niet snel genoeg. Dit betreft alles wat ik doe)

“Oké Boomer”.

(Dit zeggen ze op álles wat hen niet bevalt. En dat is veel)

Ouderschap

Als ouder kun je het leven van je kinderen aardig verstieren. Met een gebrek aan aandacht, tijd, liefde, of meer praktisch zaken zoals eten of kleding kun je hun kindertijd tot een ‘living hell’ maken. Maar de meeste ouders doen dat niet. Die proberen er toch het beste van te maken en zetten hun beste beentje voor en zelfs meer dan dat.

Pubers schamen zich dood. Voor jou.

Maar al onze goede bedoelingen ten spijt. De kids schamen zich even zo goed vreselijk voor je. Als je neuriet, lacht, danst, kletst.. kortom:

Als je bestaat.

Vooral de ouders die krampachtig hun ‘hip zijn’ overeind willen houden (en welke ouder wil dat zo af en toe niet?) krijgen het zwaar te verduren. Eén ding stelt me gerust. Het is van alle tijden. Ik deed dat zelf ook 40 jaar geleden. Mij schamen voor mijn ouders. Natuurlijk het meest als ze samen door de keuken dansten. Maar ook een keer toen ik mijn moeder in de stad tegenkwam met een winkeltasje van de Zeeman in haar hand. De Zeeman! Hoe kòn ze het me aandoen! Het fijne is. Het gaat over, ooit. Pubers schamen zich nu eenmaal dood.

 

Voor jou. Lees hier waarom schaamtegevoelens immens zijn bij pubers https://comingofage.nl/waarom-pubers-zich-zo-schamen/